น่าแปลกเนอะ
บางอย่างมักจะกลับมาในวันที่สายเกินไป
เวลาที่เรารู้สึกต้องการ โหยหา
วันนั้นกลับเหมือนไม่แคร์ไม่แยแสกันสักอย่างนั้น
พอวันนี้ ไม่ได้รู้สึกต้องการ กลับมาใส่ใจกัน
เพื่ออะไรหนอ ???
คนแรกที่โทรมาในวันแห่งความรักคือ แฟนเก่า
คนที่อยู่ด้วยกันมาสองปีเต็ม
เค้าโทรมาแล้วพูดถึงความหลังเก่า ๆ
ความโรแมนติคที่เค้าทำให้เรา
วันวาเลนไทน์ปีสุดท้ายก่อนเลิกกัน
ปีนั้นเป็นปีแห่งวิบากกรรมของเราสองคนมาก
ความโรแมนติคปีนั้นของเค้าก็คือ
การทำข้าวไข่ดาวให้เรากิน
ไม่ได้แกล้งหรอกนะ ถ้าเค้าไม่บอก เราก็ลืมไปแล้ว
ว่าปีนั้น เค้าทำอะไรน่ารักๆๆแบบนั้นให้
"อยากกลับไปอยู่ด้วย ได้ไหม"
เค้าถาม .... เราเงียบ ....แล้วหัวเราะออกมา
ไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวอะไรหรอกนะ
มันเฉย ๆ มากกว่า ....
คือเราอยู่ได้โดยที่ไม่มีเธอแล้วนะ
แล้ววันนี้เราก็ค้นพบว่า เรามีความสุขกับชีวิตของเราตอนนี้
แม้ลึก ๆ เธอจะเป็นคนที่เข้าใจในสิ่งที่เราเป็นมากกว่าใครๆ
เราไม่เคยลืมช่วงเวลาที่เคยอยู่กับเธอหรอกนะ
แม้เราจะลืมว่าวันวาเลนไทน์เธอทำอะไรให้บ้าง
แต่เราก็ไม่เคยลืมเธอหรอก
เพียงแต่ตอนนี้เราสองคนเดินมาไกลกันมากแล้ว
เราไม่แน่ใจว่าหากเรากลับไปใช้ชีวิตที่มีเธอข้าง ๆอีกครั้ง
เราจะมีความสุขเหมือนตอนนี้ไหม
ขอบคุณที่เธอนึกถึงเรา จะด้วยเหตุผลใดก็ตาม
และไม่ว่าเธอจะอยากกลับมาหาเราจริง ๆ หรือไม่
หรือแม้ว่าเธอจะนึกถึงเราตอนที่เธอไม่มีใคร
เราก็อยากบอกเธอว่า ....
เราจะเก็บความทรงจำที่ดี ๆ ระหว่างเราและเธอไว้ตลอดไป
และแม้ว่าวันข้างหน้าเราจะรักใคร
แต่เราจะไม่ลืมว่า เราเคยรักเธอ ....
เราสัญญา ...